Marathon in 3:75!

17 april 2007

Overleefd! In 4 uur en 15 minuten, of 3 uur en 75 minuten zoals de matige marathonloper wenst te zeggen. Het was HEET! 28 graden volgens de berichten.

Na 34 kilometer, achter in het Kralingsebos, hoorden we voor het eerst dat de marathon een drama was. Tevoren zag je al wel vele ambulances en vele uitvallers en lopers die wandelden, dus het bericht was niet onverwacht.

Ik stelde mezelf daar de vragen:

• Voel je je goed genoeg om nog 8k door te lopen?
• Heb je genoeg water bij je om eventueel zonder hulp door te lopen?
• Wil je je marathondebuut volbrengen?
• Is je hartslag nog in orde?
• Ben je nog wel bij je volle verstand?

Het antwoord op alle vragen was "ja" dus ik liep door, ondanks de gele hesjes die mensen maanden vooral te gaan wandelen. En zo rende ik op mijn slakkengangetje van 10 kmh naar de Coolsingel. En het was geweldig om daar aan te komen. Veel publiek was al weg, en als loper merkte ik niet veel van alle commotie. Toch was het mooi binnenkomen.

Een groepje van zes mensen reisde me per metro achterna, die hebben me de nodige flesjes water en energy bars toegeworpen. En geschreeuwd!

Aanrader voor elke loper: druk je naam af op je T-shirt. Je wordt dan aan alle kanten door onbekenden aangemoedigd. Het helpt je nog beter die 42,195 km te volbrengen.

Twee dagen na dato is de ergste pijn eigenlijk al weer weg. Tweemaal heb ik een avondwandeling gemaakt om de spiertjes wat te rekken. Waarschijnlijk heeft het langzame lopen er toe bijgedragen dat ik niet echt kapot ben. Kortom: dit was nog niet mijn laatste marathon!

13 april 2007

Mijn hartslagmeter wordt al zenuwachtig, ziet dat het nog maar twee dagen is. Vandaag heb ik mijn laatste trainingskilometers afgelegd. In winterkleding, want ik wist niet hoe ik me anders kon voorbereiden op de verwachte hoge temperaturen op zondag de 15e. Die verwachting (25 graden) baart me zorgen, want één van de weinige keren dat een training heb moeten afbreken was dat vanwege de warmte. Nou ja, veel drinken dan maar. En al blij zijn als je de eindstreep haalt. Die 11 km/uur laat ik wel schieten.

Vanochtend lag die eindstreep er ook al. Op de Coolsingel was men de tribunes al aan het opbouwen, Rotterdam gonst een beetje. De gele streep zal de finish wel zijn, gok ik.

Op de Marathonmarkt in de Beurs was het vanochtend bij het openen van de deuren meteen druk. Een run op de laatste startnummers van de 10 kilometer, rijen voor de stand van Hardloopaanbiedingen.nl.

Q heeft mijn shirt gesponsord! We hoorden onlangs dat het slim is om je voornaam op je shirt te zetten, want dan roepen mensen sneller je naam. Dus toen de vraag of ik shirtreclame kwijt kon opkwam was dat een buitenkansje. Hier is hij:

Beetje nerveus kortom, maar één ding is zeker: als ik hem uitloop loop ik een PR, haha.

Muziek

Rennen met muziek wordt door de echte loper afgewezen: je moet genieten van de natuur. Welja, maar toch even noemen: de iPod heeft overuren gedraaid op de langeduurtrainingen op vrijdagochtenden en -middagen. Gevolg: fan geworden van Wir Sind Helden ("nur ein Schritt zurück, nur einer, siehst du es geht"), Fall Out Boy, Black Eyed Peas ("Prrrrrican girls"), Fat Boy Slim (Everybody needs a...). Oude Metallica's en Rammstein doen het goed bij intervallen.

18 maart 2007

In het voorjaar van 2006 lees ik het boekje Ik loop dus ik besta een compilatie van hardloopverhalen door Paul Rosenmöller. Ik had het nooit moeten doen, want voor een obsessief figuur als ik betekent dat je continu denkt: "waarom zij wel en ik niet?". Want vrijwel iedereen die er iets in schrijft heeft eens een marathon gelopen, en dat verdraag ik natuurlijk niet. Het volgende boek dat ik lees over hardlopen is dan ook: De perfecte marathontraining. En dus ga ik straks debuteren in Rotterdam.

Voorgeschiedenis

Voorjaar 1999. Het eerste rondje hardlopen in de Bijlmermeer: 12 minuten. Vervolgens opbouwen, elke keer een beetje erbij en dat driemaal per week.

Al in oktober van datzelfde jaar loop ik mijn eerste halve marathon in Eindhoven in 2 uur en 6 minuten. In de maanden ervoor viel het trainen zwaar: het was een hete zomer, er moest worden verhuisd in die zomer en ik kampte met een pijntje in mijn knie. Op de halve heb ik zo'n pijn dat ik daarna een paar maanden niet loop. Maar ik pak de draad weer op met collega's op donderdagmiddag.

In 2000 loop ik in Den Haag, om de hoek, de CPC-loop (foto links). En met zijn 80.000'en over de nieuwe brug (foto rechts) over de Øresund tussen Kopenhagen (Denemarken) en Malmö (Zweden), de Broløbet in juni 2000.

2001 is weer een mager jaar, met geen enkele loop die ik me nu nog herinner. In 2002 gaat het weer los, met een tot nog toe nog steeds niet door mezelf geëvenaarde 1:36 op de 20 van Alphen, en halvemarathontijden van 1:45 (CAI Westland halve marathon) en 1:50 (Leiden, de dag na een beachvolleytoernooi in het kader van een vrijgezellenfeest).

Zo verstrijken de jaren met afwisselend wel en geen of weinig wedstrijden en trainingen. Als vriendin E begin 2006 lid wordt van de Hague Road Runners, ben ik ook weer serieus gaan trainen, uiteindelijk voor een mooie tijd op de halve van Amsterdam, oktober 2006 (foto rechts). Na 1:44 in het Olympisch Stadion houd ik het niet droog.

Prestaties

Een PR op de halve van 1:44 uur. En dat terwijl ik met moeite in de voorste dertig procent van de deelnemers zit, en de snelsten ter wereld al een hele tijd onder het uur zitten. Je leert dat je voornamelijk moet kijken naar jezelf, en niet naar al die anderen die sneller zijn dan jij. Natuurlijk ken je wel mensen die ook lopen, en wil je het liefst sneller zijn dan zij. Zoals H die vorig jaar vertelde 1:35 te kunnen lopen, maar die ik nu al drie wedstrijden achter me heb zitten. Of J die natuurlijk veel meer talent heeft dan ik. Als ik maar twee minuten achter hem eindig ben ik tevreden.

Maar officieel streef ik nu naar 12 km/u op de halve marathon, en volgens RunInfo daarom moet ik op de marathon 11 km/u kunnen lopen.

Training

Uit mijn bijbeltje kies ik het trainingsschema voor een marathon van 3:30, met dien verstande dat ik dan wel iets langzamer en rustiger aan mag doen. In mijn agenda maak ik twee pagina's met trainingsschema, en ik plan mezelf voor het eerste kwartaal in voor 32 uur werken per week in plaats van 36.

Deze worden voorafgegaan door weken van een beetje rustig aan opbouwen. Eind januari loop ik in Apeldoorn de Asselronde van 27,6 km, heel rustig aan, een kilometertje of 10 per uur. Mijn publiek roept me nog toe: "je bent bijna laatste maar dat geeft niet". Maar verrassend helder en kwiek huppel ik voorbij het 21,1 km-punt. Het is de eerste keer dat ik denk: als ik nu zou MOETEN, zou ik die 15 km er ook nog even bij rennen.

Trainingen brengen me steeds verder van huis. Ik verbaas me over de belachelijke afstanden die ik door de week moet lopen van mezelf. Even 18 km op een avondje, in het donker, met regen. Week 9 met 71 trainingskilometers. Belachelijk. Maar waar ik vroeger in een rondje van twee uur via Haagse Bos, Park Clingendaal, de Waalsdorpervlakte en Meijendel net het strand kan bereiken, kan ik nu opeens een stuk verder, over het strand naar Wassenaarseslag en via de duinen terug. Of een rondje Wassenaar en Voorschoten. Dat maakt het lopen wel een stuk afwisselender.

Nu zit ik onderaan pagina 1: de CPC is weer achter de rug, in 12 km/u, 1:45.

Verwachtingen

15 april wordt het mijn marathondebuut. Hoe ik ga lopen zou ik nog helemaal niet weten. Gezien de looptijden op eerdere halve marathons lijkt een snelheid van 11 km/u haalbaar, en dus een tijd van ergens rond de 3:50.

Een simpel Excelsheetje levert passagetijdverwachtingen op enkele punten op de route, rekeninghoudend met een schema van tussen 5'15 en 6'00 minuten per km.

Laatste wijziging: 17 april 2007